سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت سر ها در گریبان است

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ و دیدار یاران را

نگه جز پیش پا را دید نتواند

که ره تاریک و لغزان است

و گر دست محبت سوی کس یازی

به اکراه آورد دست از بغل بیرون

که سرما سخت سوزان است

نفس کز گرمگاه سینه آید برون ، ابری شود تاریک

چو دیوار ایستد پیش چشمانت

نفس کانیست ، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور و نزدیک

مسیحا جوانمردیمن ای ترسای پیر پیرهن چرکین !

هوا بس ناجوانمردانه سرد است … آی …

دمت گرم وسرت خوش باد .

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای !

منم من ، میهمان هر شب ، لولی وش مغموم .

منم من ، سنگ تیپا خورده ی رنجور

منم دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم

حریفا ! میزبانا ! مهمان سال و ماهت، پشت در چون موج می لرزد

تگرگی نیست مرگی نیست

صدایی گر شنیدی ، صدای سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگذارم

حسابت را کنار جام بگذارم

چه می گویی چو بی گه شد ، سحر شد ، بامداد آمد؟

فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی ، بعد از سحر که نیست

حریفا گوش سرما برده است این ، این یادگاری سرد زمستان است

و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده

به تابوت سبز ظلمت نه توی برگ اندود ، پنهان است

حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگیر ، در ها بسته ، سرها در گریبان

دست ها پنهان ، نفس ها ابری ، دلها خسته و غمگین

درخت ها اسکلت های بلوراجین

زمین دل مرده ، سقف آسمان کوتاه

زمستانست

 مهدی اخوان ثالث